صبح زود که خورشید اولین خمیازه هایش را کشیده بود وارد دانشگاه شدم. چهره درختان حیاط هم بهتر از بچه ها نبود،خسته و ژولیده به گونه ای که اثری از پاییز را در صورتشان نمیشد دید. وارد کلاس شدم. صندلی های خشک و کلاس بی روح لبخند را از لبان هر کسی می دزدید. حدود پنج نفری در کلاس بودند،سلام کردم و نشستم بچه ها کم کم می آمدند. استاد حمادی هم با موهای جوگندمی و چشمانی که فریاد علم دوستیشان تا فرسخ ها می رفت وارد کلاس شد.